Ewa Woydyłło w Opolu mówi o optymizmie i prostym sposobie na narzekanie

W Opolu za kilka dni pojawi się rozmowa, która nie będzie tylko o książkach, choć właśnie od nich się zacznie. Ewa Woydyłło przywozi tu spokojną, ale mocną opowieść o wdzięczności, życzliwości i o tym, jak łatwo codzienne narzekanie zagłusza to, co dobre. W jej słowach nie ma wielkich deklaracji. Jest za to kilka zaskakująco prostych myśli, które potrafią zatrzymać na dłużej.

• Optymizm rodzi się w domu, zanim człowiek zdąży go nazwać
• Świętowanie życia zaczyna się od zauważania tego, co jest
• W Opolu książki spotkają się z rozmową o tym, co naprawdę ważne

Optymizm rodzi się w domu, zanim człowiek zdąży go nazwać

Psycholożka i terapeutka uzależnień patrzy na optymizm nie jak na wrodzony dar, lecz raczej jak na efekt pierwszych lat życia. To, co dziecko słyszy, widzi i czuje w najbliższym otoczeniu, zostawia ślad na lata. Gdy dorasta wśród spokoju, zaufania i życzliwości, znacznie częściej samo zaczyna widzieć świat w jaśniejszych barwach.

„Optymizm jest najczęściej odzwierciedleniem atmosfery, w jakiej dziecko dorasta”

Woydyłło podkreśla, że pogodny stosunek do ludzi nie bierze się znikąd. Wpływ mają codzienne relacje, szczególnie te pierwsze, najbliższe i najbardziej formujące. Z takiego doświadczenia wyrasta później nie tylko większa ufność, ale też sposób patrzenia na siebie samego.

To ważne także dlatego, że w jej opowieści optymizm nie jest naiwnym uśmiechem na pokaz. Bardziej przypomina nawyk myślenia, który tworzy się latami. I właśnie dlatego tak dużo mówi o otoczeniu dziecka, o domowej atmosferze i o tym, jak mocno potrafi ona ustawić człowieka na dalszą drogę.

Świętowanie życia zaczyna się od zauważania tego, co jest

Jednym z najczęściej wracających wątków w rozmowie z Woydyłło jest wdzięczność. Autorka książki „Świętowanie życia” tłumaczy to bez patosu. Dla niej to nie wielka teoria, ale codzienna postawa, która zaczyna się od prostego zdania: dobrze jest żyć.

„Cieszę się, że żyję. Cieszę się, że żyje obok ktoś, kogo mogę kochać”

W tym ujęciu świętowanie życia oznacza dostrzeganie zwyczajnych powodów do radości. Dom, bliscy, język, książki, szkoła, miasto, codzienne drobiazgi – wszystko to składa się na coś większego niż suma rzeczy oczywistych. Woydyłło przypomina, że człowiek bardzo łatwo przyzwyczaja się do tego, co dobre, a potem przestaje to zauważać.

Jeszcze wyraźniej widać to w jej sposobie myślenia o narzekaniu. Zamiast walczyć z nim abstrakcyjnie, proponuje prosty trening uwagi. Chodzi o to, by codziennie zapisywać rzeczy przyjemne i warte zapamiętania – od smacznych posiłków, przez ciekawe spotkania, po książki, kwiaty czy ubrania, które po prostu się podobają. Taki rytuał może wydawać się banalny, ale właśnie w tej banalności tkwi jego siła. Uwaga stopniowo przestawia się z tego, czego brakuje, na to, co już jest.

Autorka idzie jeszcze dalej. Zachęca, by wypisać choćby sto rzeczy, które lubi się u bliskich osób. Ten pomysł nie jest tylko ćwiczeniem z pozytywnego myślenia. To sposób, by zobaczyć, jak łatwo codzienny pośpiech i znużenie przesłaniają ludzi, którzy są obok. A wtedy narzekanie traci część swojego paliwa.

W Opolu książki spotkają się z rozmową o tym, co naprawdę ważne

Ewa Woydyłło wraca do Opola po raz trzeci i nie ukrywa, że właśnie stąd wywozi dobre wspomnienia. Podczas tegorocznego Festiwalu Książki ma rozmawiać o „świętowaniu życia”, a spotkanie zaplanowano tak, by mogło przyciągnąć zarówno stałych czytelników, jak i osoby szukające po prostu mądrej, żywej rozmowy.

• Sobota, 13 czerwca, godz. 16.00
• Scena Główna 10. Festiwalu Książki

Woydyłło przypomina, że imprezy książkowe są dziś jednym z najważniejszych miejsc kontaktu z autorami i nowymi tytułami. W jej ocenie ogromne zainteresowanie literaturą psychologiczną nie wzięło się z przypadku. To skutek zmiany stylu życia, w którym coraz więcej osób może pozwolić sobie nie tylko na pracę i domowe obowiązki, ale też na przyglądanie się własnym emocjom, relacjom i potrzebom. Zwraca przy tym uwagę, że tego typu książki najczęściej trafiają do kobiet, bo to one bardzo często jako pierwsze sięgają po rozmowę o rozwoju, relacjach i jakości codziennego życia.

W prywatnym czytaniu wybiera natomiast dwie ścieżki. Z jednej strony sięga po książki popularyzujące naukę i nowe odkrycia, z drugiej – po literaturę piękną, klasykę i głośne tytuły wyróżniane najważniejszymi nagrodami. Tę potrzebę kontaktu z dobrą literaturą opisuje bez przesady: to po prostu jeden ze sposobów obcowania z pięknem.

Opole dostaje więc nie tylko spotkanie autorskie, ale też rozmowę o patrzeniu na świat bez ciągłego zgrzytu. I właśnie w tym tkwi jej siła – w prostych zdaniach, które nie próbują nikogo olśnić, tylko skłonić do zatrzymania się na chwilę.

na podstawie: Urząd Miasta w Opolu.